WILLEMSTAD – Mexico roept beelden op van uitgestrekte woestijnen, kleurrijke markten, machtige piramides en het rijke erfgoed van de Azteken. Maar achter die eerste indrukken schuilt een levendige, gelaagde wereld die je pas echt leert kennen als je haar zelf beleeft. In deel twee van dit reisverslag neemt Anthony Haile ons mee naar het iconische Estadio Azteca, het kleurrijke Xochimilco en het koloniale hart van Coyoacán.
Begin februari reisden Haile en zijn vrouw voor tien dagen af naar Mexico-Stad en omgeving – een langverwachte uitnodiging van een Mexicaans echtpaar dat we tien jaar geleden leerden kennen tijdens een cruise in Zuid-Amerika. Sindsdien groeide er een hechte vriendschap, met telkens dezelfde vriendelijke aansporing: “Wanneer komen jullie nou eindelijk naar Mexico?” In 2025 was het zover.
Verhaal en foto’s: Anthony Haile
Na het bruisende begin van onze reis – met hoogtepunten als het Palacio de Bellas Artes, een bustour door de hoofdstad en een adembenemende ballonvaart boven Teotihuacán – neem ik u in dit tweede deel graag mee naar drie andere markante plekken: het iconische Estadio Azteca, het kleurrijke Xochimilco en het koloniale hart van Coyoacán.
Estadio Azteca
Langs een plek die voor mij persoonlijk beladen is met herinnering: het Estadio Azteca. Hier woonde ik in 1986 een wedstrijd bij tijdens het wereldkampioenschap voetbal. Engeland en Argentinië stonden tegenover elkaar – een duel vol politieke lading, nog geen vier jaar na de Malvinas-oorlog. De sfeer was gespannen, de wereld keek toe, en het stadion werd even het middelpunt van de geschiedenis. Want daar gebeurde het: Maradona’s befaamde ‘hand van God’.
Het stadion ondergaat momenteel renovaties, dus een kijkje binnen zat er niet in. Toch was het bijzonder om deze kolos van herinneringen weer in het echt te zien. Een terugkeer in stilte, maar met een hoofd vol beelden.
Xochimilco
Eenmaal aangekomen in Xochimilco, ontvouwde zich een scène die je eerder in een film zou verwachten: marktkraampjes vol handwerk, vrolijke verkopers met kokosnoten en een luchtshow van acrobaten die hoog boven ons hun kunsten vertoonden. Hier begint het water te zingen, en het leven vaart mee.
Xochimilco, wat in het Nahuatl ‘plaats waar bloemen groeien’ betekent, is beroemd om zijn kleurrijke trajineras – houten boten die feest, traditie en gemeenschap dragen. Dit netwerk van kanalen, ooit door de Azteken aangelegd, staat sinds 1987 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. En terecht.
Onze tocht met de trajinera was een feest voor de zintuigen. Rondom ons voeren boot na boot met dansende families, verliefde stelletjes en andere toeristen. Overal klonk muziek: mariachi, norteño, maribanda. Wij konden de verleiding niet weerstaan en huurden zelf een groep mariachi’s in. Voor 300 pesos speelden ze Cielito Lindo, al snel gevolgd door het krachtige Yo soy el Rey. We zongen mee, lachten, en lieten ons meevoeren door de muziek – hier is muziek geen decor, maar de ziel van het moment.
En er was meer: boten die dienst deden als drijvende keukens, waar ter plekke taco’s en andere lekkernijen werden bereid. Terwijl we dobberden over het water, genoten we van een verse lunch en een vrolijk muzikaal intermezzo. Verkopers voeren langs met souvenirs, sieraden en hoeden. Eén man bood ons foto’s aan die hij onderweg van ons had gemaakt – ondanks de matige kwaliteit besloten we hem toch een kleine bijdrage te geven. De glimlach die hij ons teruggaf, was onbetaalbaar.
Xochimilco is geen toeristenfuik. Het is een levend centrum van Mexicaanse cultuur – waar religieuze processies, ambacht en levensvreugde samenkomen. Een plek waar je Mexico kunt ruiken, proeven, horen en voelen.
Coyoacán
Na het waterfeest vervolgden we onze route richting Coyoacán, een charmante wijk ten zuiden van het stadscentrum. Hier lijken de geplaveide straten, koloniale gevels en levendige pleinen stil te staan in de tijd. Coyoacán ademt geschiedenis – maar ook creativiteit.
We wandelden over een bruisende markt vol hoeden, shirts en kleurrijke kunstnijverheid. Op het centrale plein stond een groot ‘Coyoacán’-bord dat als achtergrond diende voor de verplichte vakantiefoto. We bezochten een prachtig versierde kerk en liepen langs kraampjes waar vrouwen trots hun zelfgemaakte producten verkochten. In het gemeentehuis stuitten we op twee levensgrote beelden van Frida Kahlo en Diego Rivera – ideaal voor een speels fotomoment.
Tot slot reden we langs het felblauwe Frida Kahlo-museum, La Casa Azul. Hoewel we zonder reservering niet naar binnen konden, was alleen de aanblik van het huis al indrukwekkend. Hier woonde en werkte een van Mexico’s meest iconische kunstenaars – een vrouw die haar pijn, liefde en kracht in kleur en doek wist te vangen.
Een dag die blijft nazinderen
Voldaan keerden we terug naar ons hotel. Deze dag had alles: persoonlijke herinnering, culturele rijkdom, muziek, kunst en de warme gastvrijheid van onze Mexicaanse vrienden. Wat vooral bijblijft, is hoe Mexico leeft – in zijn mensen, zijn geuren, zijn kleuren, zijn ritmes. Een land dat niet alleen kijkt naar het verleden, maar het ademt.
In deel 3 neem ik u mee naar het imposante Palacio de Bellas Artes en de torenhoge Torre Latinoamericana – twee iconen van Mexico-Stad die de brug slaan tussen geschiedenis en moderniteit.
